Zaterdag

De dagindeling is vandaag gelijk aan die van gisteren. Na het ontbijt vertrekken we met de fiets. Ditmaal naar de Brouwersdam om te genieten van de ruimte, het strand en om even zeehonden te spotten bij de sluis. De sluis die het overtollige water uit de polder loost op zee. Hier zitten eigenlijk altijd wel zeehonden te wachten in het brakke water op een lekkere vette vis. Er staan zelfs een aantal reigers vandaag.

De rit gaat heel lekker via de vuurtoren naar het begin van de Brouwersdam. De dam die in de deltawerken het Grevelingenmeer scheidt van de Noordzee. We hebben de wind in de rug en rijden langs een lint van Duitse campers en caravans. Allemaal lekker met het gezicht naar de zee. Ontbijten, een vroege lunch of al een biertje in de hand.

We spotten inderdaad minimaal 3 zeehonden en dan fietsen we dezelfde weg terug. Dit maal aan de voet van de waterkering, een beetje uit de wind. Op de camping eten we een lekker broodje bal en relaxen we ons een stuk de middag in. Dan naar het strand met de hondjes en vanavond eten we bij het restaurant op de Klepperstee, een bungalowpark in de omgeving. Heerlijke lasagne en kipsate.

Ik spring nog snel even op de fiets om de zonsondergang op de gevoelige plaat vast te leggen. Het strand is leeg, de zee komt op tot vloed en de meeuwen scheren door de lucht. Het is een hele mooie zonsondergang.

Morgen nog een keer naar het strand en dan rap op huus an. 

Fietsen

Ik weet niet of ik dat hier verteld heb maar we hebben sinds een maand of wat een paar nieuwe fietsen. Erbij. Gravelbikes. Om thuis sportief te doen maar ook om op vakantie of een weekend lekker te fietsen. Geen zware accufietsen en hondenkarren meer mee maar een lekker sportief stel van per stuk ongeveer 10 kilo achterop onze bus.

En de bandjes van die gravelbikes maken zo’n lekker geluid op nieuw of glad asfalt! Heerlijk, dat zachte, tevreden gezoef van rubber op een windstil duinpad.

Windstil ja? Het pad vanaf de camping gaat direct steil de duinen in. En eenmaal boven waait de wind vanaf de Maasvlakte recht in onze snufferd. We fietsen richting de Kwade Hoek hier op Goeree Overflakkee. Het zonnetje doet zijn best maar echt warm is het niet. We kijken uit over de Noordzee waar talloze schepen voor de rede liggen. Als je rechts kijkt zie je de  schoorstenen grijze rook blazen. De rode en blauwe containerkranen domineren de horizon. Als je links kijkt zie je alleen maar zee. 

We fietsen door Goedereede. En dat blijkt een ongelofelijk mooi plekje te zijn. Een binnenhaventje met authentieke grachtenpandjes, een slager, een kroeg en wat winkels met moderne snuisterijen. Een prachtige kerk zie volgens mij in het verleden wat klappen heeft gehad en wat kleinschalige bedrijvigheid.

We fietsen door naar Ouddorp waar we wat boodschapjes doen en dan laat Renate de hondjes uit als ik de lunch maak.

In de middag maken we een lange wandeling over het strand. Ik durf het aan om Pippi een paar keer los van de riem te laten en ze luistert best wel goed als ik haar tot de orde roep. Om het geluk niet te verknoeien doen na een paar pogingen de lange lijn er weer aan. Met Dobby proberen we het niet eens. Die geeft ook al geen reactie als ie aan de lijn zit. Veel te druk met scheermessen, opwaaien schuim en bewegende objecten op dit strand.

We drinken een Guinness onder de luifel in de zon en worden koud. Het is inmiddels een graad of 12. 

De avond brengen we door met een boek, in de bus.

Campertijd!

De roodbruin gekleurde fazanthaan besluit voorzichtig weer de bosjes in te verdwijnen. Hij heeft door dat Dobby hem heeft gezien. Net als de eenden op de parkeerplaats. Even later zien we 3 reeën op het kleiland staan. De zwarte klei die binnenkort weer de voedingsbodem zal zijn voor aardappelen en bieten. Het is rustig en stil en het wild laat zich flink zien. Pippi en Dobby vinden dat razend interessant.

We komen net van het strand. Ouddorp. We zijn hier een keer eerder geweest in het zogenaamde laagseizoen. Als alles nog in rust is of net aan het ontwaken. De horeca, de vakantieparken, de verhuur van de supboards en de kitescholen. De lentezon heeft de eerste Duutsers al aangetrokken.

Net als het strand was vanmorgen de winkel van Obelink bijna leeg. We parkeren de bus op de camperplek en gaan ff de winkel in. Want als ik deze week met de camper aan de slag ga blijkt wederom het kraantje in de doucheruimte lek. Bevroren geweest. Wederom niet goed het water eruit laten lopen. Zo mijn best gedaan. Puinhoop. Ik demonteer het kraantje thuis zodat ik in Zeeland de nieuwe kan monteren. We kopen nog een hoes voor over onze nieuwe gravelbikes en haringen die je in de grond kunt draaien in plaats van slaan.

Op weg naar Zeeland. We passeren Doetinchem en Arnhem en gaan via Gorinchem naar Rotterdam. Via de Botlek naar Hellevoetsluis naar Stellendam en dan naar Ouddorp.

We zijn mooi op tijd en dus gaan we eerst een uurtje naar het strand. Het is eb, windstil en heel erg rustig op het strand. De zon doet zijn best en zodoende is het een kleine 15 graden. 

Eenmaal op de plek monteer ik het kraantje en pakken we de toiletruimte weer in. We staan mooi beschut achter een aarden wal en drinken een lekkere Guinness in de zon.

Prima start van een weekend.

Wintersport tot slot

Tsja, we kunnen wel praatjes hebben en kijken wat er niet goed ging maar we hebben wel een fantastische week in de sneeuw gehad. Nee, papa en mama gingen niet zo lekker in de sneeuw. Verkoudheid, griep, leeftijd, slecht zicht. Het droeg niet bij aan de skipret. Maar op die leeftijd nog op de latten en toch nog tot in Duitsland is wel heel gaaf samen.

Nee de knie was niet oké. Maar uiteindelijk heb ik wel 5 dagen op de latten gestaan. Niet volgas maar wel in Saalbach geweest. Ik heb wel weer het vertrouwen dat het technisch nog wel in orde is. Ik kan het nog en ik weet nu ook dat ik vorig jaar echt niet kon skien. 

Nee, het weer was de eerste 3 dagen niet geweldig maar de laatste 3 dagen waren perfect. De sneeuw was de hele week helemaal top. Een t-shirtje onder de jas is lang geleden. Heerlijk in de zon.

We hadden dit jaar de hele bovenverdieping bij mevrouw Luchner. Allemaal een kamer met douche en wc. Pure luxe.

We hebben uitzonderlijk lekker gegeten. Bij Capanna, maar dat weet je. Bijzonder lekkere pasta gerechten van tonijn tot paddestoelen. Pulled pork burgers en spareribs met een heerlijke salade. Beetje Japans. 

Dinsdag bij de Forellenranch was een verrassing. Super goeie schnitzels, heerlijke vis.

De beste schnitzel en cordon blue aten we wederom bij Zum Post in Sankt Jacob im Haus bij Ivar Cosic.

De heen en terugreis zijn altijd een opgave. Köln wordt het nieuwe München. Files, wegwerkzaamheden, drukte .

Het was heel gaaf deze week.

Wintersport deel 2

Dat weer. Dat weer op wintersport. Ondanks dat ik met mezelf had afgesproken dit jaar geen dag over te slaan, en nee, ook niet voor het weer, slaan we over vandaag. Het sneeuwt bizar hard. Dan zal het zicht wel minimaal zijn boven en dan weegt de prijs van de skikaart ineens wel mee. Een traditioneel dagje Sankt Johann in Tirol dan maar. Winkelen. En koken. We eten lekker spaghetti na een mooie speckplatte bij de borrel vanmiddag.

Op woensdag is er de beloofde zon. Pap en mam voelen zich nog steeds niet fit maar gaan wel mee skiën. Pap op de nieuwe gehuurd ski’s en schoenen. We halen zelfs Duitsland nog. We steken daadwerkelijk de grens over in dit skigebied. Het glijdt mooi maar de verkoudheid maakt dat papa en mama het na de koffie voor gezien houden. Een mooi besluit voor dit jaar blijkt achteraf. Volgend jaar zien we wel weer.  We nemen in ieder geval bewust even de tijd om de herinneringen vast te leggen en maken mooie foto’s. Voor later op de kist luidt dan het wat cynische familie-grapje!

In de avond stel ik voor om donderdag naar Fieberbrunn te gaan. Kunnen we mooi even naar Saalbach skiën. Ik voel mijn knietje wel soms maar het gaat aardig goed. Die aankondiging om naar Fieberbrunn te gaan, leidt tot wat spanning en verwarring. Fieberbrunn staan nu niet exact bekent om zijn gemoedelijke pistes en sneeuwomstandigheden. Maar ik ben wel toe aan een uitdaging en we besluiten te gaan.

De rest van de familie gaat heel lekker maar halverwege Saalbach geeft mijn knie het op. Vocht, op slot, kraken, pijn. En dan ben ik nog niet eens op de terugweg. Daarnaast heeft Renate wat mental coaching nodig. Daarom ski ik samen met haar naar beneden. Prima voor mijn tempo, goed voor het vertrouwen van Renate. Even oppert ze om de liften terug te nemen maar dat is mij een brug te ver. Daarvoor zijn we niet hier.

We eindigen op de Doischberg, mijn absolute favoriete afdaling! Een 2e keer zit er niet in, daarvoor is mijn knie te slecht en het vertrouwen te klein. Het was een spannende maar zeer geslaagde dag. 

We eten in de avond weer bij Capanna. Heerlijke pasta’s, burgers en spareribs. Lekker restaurant is dat.

De vrijdag slijten we op de Steinplatte. Ik heb flink gekoeld gisteren maar de knie wil niet meer. Zodra ik de schoenen aan doe gaat de knie op slot. Bovenaan twijfel ik of ik naar beneden moet gaan. We proberen het maar met name het vertrouwen is weg. We maken wat mooie afdalingen onder Kammerkör en dan is het na de koffie gedaan met de pret. Thuis weer hard trainen.

De kinderen maken het wat later. Anna is op het snowboard. Knap hoor.

Wintersport 2026

Zullen we eens proberen om er een verhaaltje van te breien? Dat is inmiddels alweer een tijdje geleden.

Het is hier avond. Op de 2e dag van de wintersport vakantie. Waidring, Oostenrijk. Ik heb al 2 dagen op de ski’s gestaan. Voor de vaste lezers onder jullie zal dit een opluchting zijn (voor mij in ieder geval) na het debacle van vorig jaar. Toen liep ik, of eigenlijk liep ik niet, met de naweeën van de vakantie naar Japan. Dat had er qua knie nogal in gehakt. Haarscheurtjes, breukjes, vocht, cystes.

Dat is nog niet over. Nog een kleine 5% te gaan maar met de nodige training vooraf glij ik weer. Ik weet nu weer dat fitness saai is.

Eind dag 2 dus. De rest van de familie zit met het hoofd in de Rummikub, niet wetende dat Renate dat toch wel gaat winnen. 

Glijden. De eerste aanzet was een beetje onzeker. Ik heb nieuwe schoenen en het is dus 2 jaar geleden maar na een paar bochtjes weten mijn hersenen weer wat er verwacht wordt van de beentjes, de knieën en de enkels. Tel daarbij de beweging van je bovenlichaam, de gewichtsverdeling over berg- en dalski en de stok inzet en al snel zoef ik van de Kappellenlift naar Kammerkör.

Ik val. En ik val nog een keer. Tot grote hilariteit van de rest. Eenmaal vanaf de top, de wat hogere en steilere afdalingen, val ik wat harder en verlies ik beide ski’s. En een behoorlijk stuk van mijn ego blijft achter in de sneeuw. 

Op zondag avond eten we bij Capanna. Thom, het maatje van Sven staat daar in de keuken en die doet goed werk. 

Vanavond, maandag, eten we goulash met brood en rijst. Het Dunkeles Weizen van Edelweiss smaakt heerlijk.

Het weer is wat wisselvallig met de sneeuwgrens midden in het gebied. Dat betekent dat we af en toe wat nat regenen. En af en toe mag de bril op voor de sneeuwbuien.

Mijn papa maakt een beetje een valse start. Het slechte zicht en misschien de leeftijd, breken een beetje op. De nieuwe start staat gepland voor woensdag. Dan komt de zon in volle glorie de dag verwarmen en zullen we skiën in t-shirt. Opa en oma doen daarom vandaag wat boodschapjes en maken een lekkere wandeling. In het dal is de lente al begonnen.

Het is weer een wintersport zoals anders.

Dag 2 nog maar. Genoeg in het vooruitzicht.