Dat weer. Dat weer op wintersport. Ondanks dat ik met mezelf had afgesproken dit jaar geen dag over te slaan, en nee, ook niet voor het weer, slaan we over vandaag. Het sneeuwt bizar hard. Dan zal het zicht wel minimaal zijn boven en dan weegt de prijs van de skikaart ineens wel mee. Een traditioneel dagje Sankt Johann in Tirol dan maar. Winkelen. En koken. We eten lekker spaghetti na een mooie speckplatte bij de borrel vanmiddag.
Op woensdag is er de beloofde zon. Pap en mam voelen zich nog steeds niet fit maar gaan wel mee skiën. Pap op de nieuwe gehuurd ski’s en schoenen. We halen zelfs Duitsland nog. We steken daadwerkelijk de grens over in dit skigebied. Het glijdt mooi maar de verkoudheid maakt dat papa en mama het na de koffie voor gezien houden. Een mooi besluit voor dit jaar blijkt achteraf. Volgend jaar zien we wel weer. We nemen in ieder geval bewust even de tijd om de herinneringen vast te leggen en maken mooie foto’s. Voor later op de kist luidt dan het wat cynische familie-grapje!
In de avond stel ik voor om donderdag naar Fieberbrunn te gaan. Kunnen we mooi even naar Saalbach skiën. Ik voel mijn knietje wel soms maar het gaat aardig goed. Die aankondiging om naar Fieberbrunn te gaan, leidt tot wat spanning en verwarring. Fieberbrunn staan nu niet exact bekent om zijn gemoedelijke pistes en sneeuwomstandigheden. Maar ik ben wel toe aan een uitdaging en we besluiten te gaan.
De rest van de familie gaat heel lekker maar halverwege Saalbach geeft mijn knie het op. Vocht, op slot, kraken, pijn. En dan ben ik nog niet eens op de terugweg. Daarnaast heeft Renate wat mental coaching nodig. Daarom ski ik samen met haar naar beneden. Prima voor mijn tempo, goed voor het vertrouwen van Renate. Even oppert ze om de liften terug te nemen maar dat is mij een brug te ver. Daarvoor zijn we niet hier.
We eindigen op de Doischberg, mijn absolute favoriete afdaling! Een 2e keer zit er niet in, daarvoor is mijn knie te slecht en het vertrouwen te klein. Het was een spannende maar zeer geslaagde dag.
We eten in de avond weer bij Capanna. Heerlijke pasta’s, burgers en spareribs. Lekker restaurant is dat.
De vrijdag slijten we op de Steinplatte. Ik heb flink gekoeld gisteren maar de knie wil niet meer. Zodra ik de schoenen aan doe gaat de knie op slot. Bovenaan twijfel ik of ik naar beneden moet gaan. We proberen het maar met name het vertrouwen is weg. We maken wat mooie afdalingen onder Kammerkör en dan is het na de koffie gedaan met de pret. Thuis weer hard trainen.
De kinderen maken het wat later. Anna is op het snowboard. Knap hoor.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten