Legevakta St. Olav

Vandaag, vrijdag staat de grote reis op de planning. We gaan naar Trondheim. De 3e stad van Noorwegen en best wel noordelijk.

We rijden eindeloos door het dal van de Gloma en de Gaula. Slingeren, stijgen, dalen. Noorwegen is nooit saai.

Na 300 kilometer komen we aan in Oysanden. Een camping aan de fjord. Die is vol! Er is nog plek op de parkeerplaats en daar is stroom dus prima. Net als ik wil afrekenen komt er een Duitser zijn nummer inleveren, 93. Die mag ik ook. En zo staan we mooi op de camping. Morgen gaan we met de camper naar Trondheim en dan is de planning dat we een andere camping in de buurt vinden. Onthoud dat even.

Net als ik de eerste slok bier uit mijn blikje neem, we zitten lekker buiten, krijgt Pippi vanuit het niets een epileptische aanval. Ze valt stijf van haar kussen en ik herken het gelukkig van Snuffel. Onze hond van heel vroeger. Ik ga naast haar zitten om haar bij te staan en gerust te stellen en Renate houdt Dobbey in de gaten. Na een minuut of wat wordt ze rustiger en komt ze bij zinnen. Ze is volledig gedesoriënteerd en begint te grommen. Op het moment dat ik mijn hand uitsteek grijpt ze die volledig. Ik schrik niet eens maar besef wel dat ik een probleem heb.

Inmiddels is Pippi weer helemaal de oude. Alsof er niets gebeurt is.

Mijn hand bloed stevig en ik zie in ieder geval 2 diepe wonden. Dokter! De receptie verwijst me naar een ziekenhuis. We pakken de bus in en vertrekken naar Legevakta St. Olav.

Na de intake wachten we nog een tijd en dan is een dokter 3 kwartier bezig met ontsmetten, 8 hechtingen, een tetanusspuit en een booster en dan nog naar de apotheek.

Om 10 uur zijn we weer op de camping. We zitten nog ff buiten en gaan dan slapen.

Vandaag, zaterdag, is de hand flink dik. Toch pakken we de boel op en doen een poging om Trondheim te bezoeken. Kansloos. Geen parkeerplek te vinden, de halve stad is afgesloten en er lopen 15000 hardlopers een deel of een hele marathon. Daarnaast is er nog een concert met 70000 bezoekers vanavond.

Met de staart tussen de benen druipen we af. Jammer. Maar! We halen ff wat pleisters en rijden dan naar Kallsedet. Een plek die voor dinsdag op de planning staat. Nog 66 kilometer verfoeide wegen in Noorwegen en dan zijn we in Zweden. Daar geen verfoeide wegen.

Oh wacht! De laatste 50 kilometer zijn onverhard, gruss.

Om 5 uur zijn we waar we willen zijn. Kallsedet. We hebben wat dagen over nu.

De hand is pijnlijk, dik en gevoelig. Maar het staat het verdere vervolg van de vakantie niet in de weg. En Pippi? Pippi weet van niks en is weer helemaal de oude. Arm beest.