Howth, Ruth and Skerries

 Eindelijk. Eindelijk komt Joan kennis maken. De vrouw des huizes. Ze verontschuldigt zich. Vraagt of Pat wel een beetje aardig is geweest bij de ontvangst. Of alles in orde is. Of ze nog iets kan doen. Ontbijt om 7 morgen? Geen punt.

Dat heb ik nog niet verteld hier maar we zitten in een soort bed and breakfast. In een buitenwijk van Dublin. Waar Pat en Joan hun halve huis te beschikking stellen aan gasten die geen 250 euro per nacht voor een hotelkamer in Dublin willen betalen. En dat doen ze verdomd goed. Je hoort of ziet ze niet, alles staat klaar en ze zijn er als ze er moeten zijn. We betalen 100 euro per nacht.

We ontbijten vanmorgen in de keuken met 2 Fransen. De conversatie tussen Joan en hunnie is wel grappig. Joan spreekt net zoveel Frans als de gasten Engels. Mijn hoofd zit in de Engelse modus dus ik kan niet helpen. Google maar.

Het is eigenlijk wel heel gezellig. Die Ieren zijn over het algemeen bijzonder gastvrij, hartverwarmend, en oprecht geïnteresseerd. In de pub, in de winkel, aan de receptie, of als ze een rondleiding geven. Of als ze je leren hoe je een Guinness tapt. Tof volk.

We pakken de auto naar Howth. En eerlijk? Onze stemming lijdt een beetje onder de regen en de wind. Gelukkig is het verkeer redelijk vandaag.

In Howth kun je gratis parkeren. In Howth lopen we langs de pier en kijken we uit over the Eye of Ireland. Een eiland dat vandaag bijna ten onder gaat aan de golven. Tussen de 4 en 5 meter zeker wel. Het goede nieuws dat het droog is!

We zien een zeehond!

We eten een tegenvallende fish and chips bij de beste. Leo Burdocks.

Dan maken we een wat langere wandeling naar het Baily Lighthouse. We kijken langs de kliffen. We lopen onze schoenen nat. Het is hier wel heel erg mooi.

Met de auto rijden we naar Rush ten zuiden van Skerries. We doen wat boodschapjes en dan naar Skerries. Het is eb maar de zee doet moeite om het land te overspoelen. Ook hier gaat het flink tekeer.

Over de linkerkant van de weg met de linkerhand aan de versnellingspook rijden we naar ons huisje. Even bijkomen en dan gebruiken we nog 1 keer de LEAF Vistorscard voor de bus. In Lucan, bij Kenny’s drinken we een laatste Guinness. Renate met een lekkere curry. Ik kies voor the catch of the day. Fish and chips.

Morgen naar huis. 

We hebben 3,5 intensieve dagen gehad. We hebben veel gezien en meegemaakt van Dublin en een klein stukje Ierland. 

Als ze hier ooit rechts gaan rijden dan komen we zeker terug. Of op zijn minst rechts schakelen. Grapje, we komen zeker terug. Ierland is met een hele dikke stip gestegen in het lijstje met favorieten landen.

The Northside

We worden wakker gewaaid vanmorgen. De wind huilt om het huis en de regen klatert op de ramen. Tijd voor een warme douche en een stevig ontbijt. 

Rond 10 uur stappen we de deur uit naar de bushalte. Het waait hard maar de regen is verdwenen. Eenmaal in het centrum wandelen we naar Famine Memorial. Een monument ter herinnering van de grote hongersnood in de 18e eeuw, van 1845 tot 1849. De beelden zijn van brons en gemaakt door Rowan Gillespie. Mooi, maar ik weet niet of dit nu de plek is om zo iets gedenkwaardigs volledig tot zijn recht te laten komen.

We nemen de brug over de Liffey en waaien daar bijkans vanaf. De oostenwind waait hier hard over de monding van de Liffey, regelrecht de stad in. Als je goed kijkt kun je de Ierse zee zien golven. 

Onderweg naar het standbeeld van Oscar Wilde wordt het wat drukker. Het beeld zelf kunnen we fotograferen maar we kunnen er niet bij komen. Merion Square Park is gesloten voor een evenement. 

We trekken de stad in en bezoeken een aantal mooie designwinkels. We eten een Chicken Curry pie en dan zijn we aan de noordkant van de Liffey. Dit gedeelte is de laatste jaren stevig onder handen genomen en ontwikkeld als winkelgebied. Toch zijn er nog tekenen van vroegere, niet zo welvarende, tijden. Oude gebouwen, deels vervallen, deels met graffiti opgesierd. Redelijk wat zwervers en bedelaars. Afval. Telefoonwinkeltjes. Arabische en Aziatische marktjes. Prima sfeer overigens maar een beetje buiten de gebaande paden. Bij Marks and Spencer halen we wat gefrituurde kip. We hebben een bodempje nodig voor Jameson straks.

Jameson is nog steeds de meest verkochte Ierse Whiskey ter wereld en ondanks dat het hier sinds 1970 niet meer gemaakt wordt is de plek heel gaaf. 

Om half 3 begint onze rondleiding. Niel is de gids van vandaag en dat is een echte professional. Eerst een glas Jameson, met of zonder ijs, een cocktail of een alcohol vrije variant. 

We krijgen een stukje geschiedenis, uitleg over het proces en een proeverij met 3 whiskey’s. Een hele dikke aanrader! Snappen we meteen waarom de productie niet meer in het hart van Dublin plaatsvindt.

Met een rode kleur op de wangen gaan we de straat weer op.

En dan hangt dat bucketlist dingetje nog boven de markt. John Kavanagh’s The Gravedigger in Glasnevin. Als je geen fan bent van Anthony Bourdain dan zul je dit niet snappen. En ik kan het ook niet uitleggen. Maar net als in Berlijn moet ik even geweest zijn waar hij ook was. En dat is hier. Een kilometer of 8 uit het centrum, in een buitenwijk, naast het kerkhof. Een hele oude pub waar men een hele goeie Guinness schenkt.

Het regent en het verkeer is weer een complete chaos. Met wat aanmoediging van Renate gaan we toch. Buslijn 23 brengt ons binnen een half uur waar we moeten zijn. Een vriendelijke meneer achter ons in de bus wijst ons de weg.

Verborgen in een doodlopende straat aan een grasveld staan wat mensen buiten een sigaret te roken. Vlak naast de toegangspoort van de begraafplaats. We gaan naar binnen.

Het is druk, warm, donker, vrolijk. Dit is een echte pub. We vinden een mooi plekje aan de bar en drinken een pint. Op weg naar de wc kijk ik even naar de plek waar hij toen zat. De dikke man met baard heeft waarschijnlijk geen idee waarom ik zo sta te staren. We zijn zeker niet de enige toeristen. De reputatie van deze pub is groter dan je van de buitenkant zou bevroeden.

Anthony Bourdain in The Layover was wel een beetje de reden dat we deze week in Dublin zijn. Er zijn meer plekken die hij heeft bezocht maar deze moest ik zien.

We nemen dezelfde buslijn terug naar het centrum. De pub van woensdag is ons goed bevallen. Hier drinken we er nog 1 en eten we ons avondeten. Shepards pie en Chicken Parmigiani. Rond een uur of 8 zijn we op de kamer. 

Wederom zal ik wat vergeten zijn. De dagen zijn hier goed gevuld. Dublin is zeer de moeite waard. Ook bij een graad of 8 in de soms stromende regen en een beginnende Kerstsfeer.

The southside

In de grote woonkeuken staat het ontbijt al klaar. Ik maak koffie en we smeren ons brood. Er ligt van alles. Van sandwichbrood tot allerlei soorten muesli en van plakken cheddar kaas tot yoghurt met honing en rabarber. Jam, pindakaas, eieren, tomaten en fruit. Melk en jus d’ orange. Een broodrooster, een tosti-ijzer, opschenk koffie. Een percolator. En een French press…….Het kan niet op.

Ik heb al een klein beetje haast. Vandaag worden we al om kwart voor 11 verwacht bij de Guinness brouwerij in hartje centrum. We vertrekken om 9 uur met de bus. We willen niet te laat zijn. In de dubbeldekker hebben we vandaag de beste plaatsen. Bovenin, vooraan!

Het complex van Guinness is enorm. Het ligt zeer fotogeniek aan de zuidkant van de Liffey. In de zon!

Eenmaal binnen zijn er 7 verdiepingen met het technische verhaal, de ingrediënten, het bouwproces, de geschiedenis, de marketing, een proeverij en dan op de vierde verdieping de Guinness Academy. Hier leren we hoe je een perfecte Guinness tapt. Onze docent is een echte professional. Hij laat ons precies zien hoe het moet en dan mogen we zelf aan de slag. En zo staan we om kwart voor 12 met 3 pints of Guinness aan een tafeltje. We mogen die van hem er ook bij opdrinken. Lang verhaal kort, op de 7e verdieping slaan we het laatste biertje dat bij de tour hoort, beleeft af. Voor 12 uur 5 (bijna) halve liters is wat veel. 

Deze rondleiding is een hele dikke aanrader!

Eenmaal op de begane grond lopen we door de shop en dan de straat op, de stad in. Dublins Liberty Market leidt ons in no-time naar de sixties. Een markt met vooral nepkleding van Prada en Versace uit vroegere tijden. Naast nepbont, plastic troep en andere vergane glorie. Bij de uitgang waaien we door een dikke wietlucht en op straat is het al niet veel beter. Er zwerft hier wat rond zeg. Laten we het een volksbuurt noemen. Wel heel grappig om te zien. 

De volgende bezienswaardigheid is St. Patrick’s Cathedral. Hier eten we een sausagerol met hele lekkere saus in het bijbehorende park. De jassen gaan uit. De zon schijnt!

Langs Dublin Castle en dan door naar het winkelgebied. Langs het standbeeld van Molli Malone en naar het Trinity College en The Book of Kells. We kopen nog snel even online kaartjes. The Book of Kells is een boek uit de 9e eeuw met daarin 4 gospels ter ere van Jesus. Rijk geïllustreerd. Van het boek zelf mogen geen foto’s worden gemaakt. En die kans krijg ik ook niet van de zeer toegewijde bewaker die er staat.

Het boek ligt in een gedeelte van de oude bibliotheek van het Trinity College.

Hoogtepunt is wel deze daadwerkelijke oude bibliotheek met borstbeelden van Homerus, Socrates, Newton en dat soort geschiedenis schrijvende grootheden. Hier hangt ook een enorme wereldbol. Een prachtig contrast tussen oud en nieuw.

We bezoeken Stephans Green shoppingcenter (overslaan), Graftonstreet (aanrader) en Georges street Arcade (als je er langs komt, prima)

We beginnen moe en hongerig te worden en eten een hamburger terwijl we genieten van de live muziek op straat. Hele goeie sfeer hierzo. Wat chaotisch, maar heel vriendelijke en gemoedelijk.

We pakken de bus terug en maken een tussenstop bij Liffey Valley Shoppingcenter. Voor een wijntje, wat aged cheddar cheese en some pork pies, voor op de kamer. Marks and Spencer Food is heel oké.

We rollen onze kamer binnen en ploffen op bed. Eem henig an.

Ik zal ongetwijfeld wat vergeten zijn. We hebben in 1 dag eigenlijk alle hoogtepunten aan de zuidkant van de Liffey gezien. Maar er is meer, veel meer. De noordkant, die wat ruiger schijnt te zijn maar we willen ook zeker nog naar Docklands. En de rondleiding bij Jameson schijnt ook heel goed te zijn. 

We wijzigen hierom onze plannen. Morgen weer de stad in. Jameson is vol op zaterdag maar heeft vrijdag om 14.45 nog wel een plekje.

De kust doen we zaterdag.

Dublin

Het is al vroeg dag vandaag. De trein vertrekt van Almelo de Riet om 7.26. Sven begeleidt ons tot aan Zwolle. Hij gaat naar school. Wij gaan naar Dublin.

Tot aan Lelystad Centraal gaat het best voorspoedig met 2 minuten vertraging. Een persoon op het spoor levert daarna wel een wat langere vertraging op. “Want als die er loopt, dan moet ie er af” volgens de machinist. 

Nabij Amsterdam Zuid gaat de trein vanzelf op de rem (zoals u dat gemerkt hebt…), volgens diezelfde machinist. Dit soort onheilspellende berichten mag ie wat mij betreft wel voor zichzelf houden. Aangezien dit voor heel veel verschillende interpretaties vatbaar is. Uiteindelijk gaat de trein weer rijden maar daar geeft de machinist dan weer geen reden voor. 

We zijn om 10.45 op Schiphol en daar begint het wachten. De vlucht blijkt een half uur vertraagd. We halen koffie met een broodje voor onderweg en dan lezen we een gat in de vertraging bij de gate. Het is relatief rustig op Schiphol.

Na de beveiliging en de douane worden we naar de H-gate geleid. De plek voor de budget airlines. Ook hier is het relatief rustig. Uiteindelijk hangen we in de lucht rond een uur of 2 Nederlandse tijd.

Ik moet zeggen dat Ryanair me 100% meevalt. Uiteraard geen catering aan boord en de stewardessen zijn vervangen door een puistige puber, zijn Chinese pleegnichtje en een bebaarde oom. Maar dit doet niks af aan de service. De beenruimte is echt wel oké en door de priority mogen we zelfs als eerste aan boord. We hebben genoeg aan een koffer en een tas die beiden mee mogen in de cabine. Geen gedoe met bagage dus.

Eenmaal in Dublin halen we de auto op en dan begint onze tocht naar het huisje. We slapen bij Pat(die is vroeger waarschijnlijk postbode geweest) en Joan. 

De rit er naartoe is druk, chaotisch en daarbij heb ik geen schakelgevoel in mijn linkerhand. Onze gereserveerde Ford Fiesta identificeert zich als een spiksplinternieuwe Peugeot 5008. Uiteindelijk gaat dat heel goed als we niet onderweg besluiten om een Tesco te bezoeken. Er zijn hier zoveel wegen opgebroken dat de navigatie er de brui aan geeft. Zoek het maar lekker uit.

Na 3 kwartier parkeren we de auto bij het huis en worden we warm ontvangen in de dan al stromende regen. Onthoud dat even.

Er is een hele mooie kamer voor ons gereserveerd. Met daarbij een grote eetkeuken en een luxe badkamer. Als we ons geïnstalleerd hebben pakken we de bus naar het centrum. Het is hier al een uur eerder donker dan bij ons en het regent dat het giet. En druk op de weg, niet normaal.

Eenmaal in het centrum zoeken we een pub op om een lang verwachte Guinness te drinken. Ik eet er fish and chips bij. Renate een heerlijke stew met aardappelpuree. We zitten een tijdje en besluiten dat het mooi is geweest voor vandaag. Nog even door Temple Bar en dan de in bus. Het regent inmiddels zo hard dat zelfs een paraplu geen wonderen verricht. Op de kamer hangen we de kleren op en kruipen we onder de deken met een borrel. Niet helemaal het geplande programma afgewerkt vandaag. Ik had gehoopt een Guinness te drinken bij John Kavanaghs in Glasnevin. De plek waar Anthony Bourdain ook zat. Dat moet nog wel ff gebeuren deze week.

Verder een topdag gehad.