Eindelijk. Eindelijk komt Joan kennis maken. De vrouw des huizes. Ze verontschuldigt zich. Vraagt of Pat wel een beetje aardig is geweest bij de ontvangst. Of alles in orde is. Of ze nog iets kan doen. Ontbijt om 7 morgen? Geen punt.
Dat heb ik nog niet verteld hier maar we zitten in een soort bed and breakfast. In een buitenwijk van Dublin. Waar Pat en Joan hun halve huis te beschikking stellen aan gasten die geen 250 euro per nacht voor een hotelkamer in Dublin willen betalen. En dat doen ze verdomd goed. Je hoort of ziet ze niet, alles staat klaar en ze zijn er als ze er moeten zijn. We betalen 100 euro per nacht.
We ontbijten vanmorgen in de keuken met 2 Fransen. De conversatie tussen Joan en hunnie is wel grappig. Joan spreekt net zoveel Frans als de gasten Engels. Mijn hoofd zit in de Engelse modus dus ik kan niet helpen. Google maar.
Het is eigenlijk wel heel gezellig. Die Ieren zijn over het algemeen bijzonder gastvrij, hartverwarmend, en oprecht geïnteresseerd. In de pub, in de winkel, aan de receptie, of als ze een rondleiding geven. Of als ze je leren hoe je een Guinness tapt. Tof volk.
We pakken de auto naar Howth. En eerlijk? Onze stemming lijdt een beetje onder de regen en de wind. Gelukkig is het verkeer redelijk vandaag.
In Howth kun je gratis parkeren. In Howth lopen we langs de pier en kijken we uit over the Eye of Ireland. Een eiland dat vandaag bijna ten onder gaat aan de golven. Tussen de 4 en 5 meter zeker wel. Het goede nieuws dat het droog is!
We zien een zeehond!
We eten een tegenvallende fish and chips bij de beste. Leo Burdocks.
Dan maken we een wat langere wandeling naar het Baily Lighthouse. We kijken langs de kliffen. We lopen onze schoenen nat. Het is hier wel heel erg mooi.
Met de auto rijden we naar Rush ten zuiden van Skerries. We doen wat boodschapjes en dan naar Skerries. Het is eb maar de zee doet moeite om het land te overspoelen. Ook hier gaat het flink tekeer.
Over de linkerkant van de weg met de linkerhand aan de versnellingspook rijden we naar ons huisje. Even bijkomen en dan gebruiken we nog 1 keer de LEAF Vistorscard voor de bus. In Lucan, bij Kenny’s drinken we een laatste Guinness. Renate met een lekkere curry. Ik kies voor the catch of the day. Fish and chips.
Morgen naar huis.
We hebben 3,5 intensieve dagen gehad. We hebben veel gezien en meegemaakt van Dublin en een klein stukje Ierland.
Als ze hier ooit rechts gaan rijden dan komen we zeker terug. Of op zijn minst rechts schakelen. Grapje, we komen zeker terug. Ierland is met een hele dikke stip gestegen in het lijstje met favorieten landen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten