Wintersport tot slot

Tsja, we kunnen wel praatjes hebben en kijken wat er niet goed ging maar we hebben wel een fantastische week in de sneeuw gehad. Nee, papa en mama gingen niet zo lekker in de sneeuw. Verkoudheid, griep, leeftijd, slecht zicht. Het droeg niet bij aan de skipret. Maar op die leeftijd nog op de latten en toch nog tot in Duitsland is wel heel gaaf samen.

Nee de knie was niet oké. Maar uiteindelijk heb ik wel 5 dagen op de latten gestaan. Niet volgas maar wel in Saalbach geweest. Ik heb wel weer het vertrouwen dat het technisch nog wel in orde is. Ik kan het nog en ik weet nu ook dat ik vorig jaar echt niet kon skien. 

Nee, het weer was de eerste 3 dagen niet geweldig maar de laatste 3 dagen waren perfect. De sneeuw was de hele week helemaal top. Een t-shirtje onder de jas is lang geleden. Heerlijk in de zon.

We hadden dit jaar de hele bovenverdieping bij mevrouw Luchner. Allemaal een kamer met douche en wc. Pure luxe.

We hebben uitzonderlijk lekker gegeten. Bij Capanna, maar dat weet je. Bijzonder lekkere pasta gerechten van tonijn tot paddestoelen. Pulled pork burgers en spareribs met een heerlijke salade. Beetje Japans. 

Dinsdag bij de Forellenranch was een verrassing. Super goeie schnitzels, heerlijke vis.

De beste schnitzel en cordon blue aten we wederom bij Zum Post in Sankt Jacob im Haus bij Ivar Cosic.

De heen en terugreis zijn altijd een opgave. Köln wordt het nieuwe München. Files, wegwerkzaamheden, drukte .

Het was heel gaaf deze week.

Wintersport deel 2

Dat weer. Dat weer op wintersport. Ondanks dat ik met mezelf had afgesproken dit jaar geen dag over te slaan, en nee, ook niet voor het weer, slaan we over vandaag. Het sneeuwt bizar hard. Dan zal het zicht wel minimaal zijn boven en dan weegt de prijs van de skikaart ineens wel mee. Een traditioneel dagje Sankt Johann in Tirol dan maar. Winkelen. En koken. We eten lekker spaghetti na een mooie speckplatte bij de borrel vanmiddag.

Op woensdag is er de beloofde zon. Pap en mam voelen zich nog steeds niet fit maar gaan wel mee skiën. Pap op de nieuwe gehuurd ski’s en schoenen. We halen zelfs Duitsland nog. We steken daadwerkelijk de grens over in dit skigebied. Het glijdt mooi maar de verkoudheid maakt dat papa en mama het na de koffie voor gezien houden. Een mooi besluit voor dit jaar blijkt achteraf. Volgend jaar zien we wel weer.  We nemen in ieder geval bewust even de tijd om de herinneringen vast te leggen en maken mooie foto’s. Voor later op de kist luidt dan het wat cynische familie-grapje!

In de avond stel ik voor om donderdag naar Fieberbrunn te gaan. Kunnen we mooi even naar Saalbach skiën. Ik voel mijn knietje wel soms maar het gaat aardig goed. Die aankondiging om naar Fieberbrunn te gaan, leidt tot wat spanning en verwarring. Fieberbrunn staan nu niet exact bekent om zijn gemoedelijke pistes en sneeuwomstandigheden. Maar ik ben wel toe aan een uitdaging en we besluiten te gaan.

De rest van de familie gaat heel lekker maar halverwege Saalbach geeft mijn knie het op. Vocht, op slot, kraken, pijn. En dan ben ik nog niet eens op de terugweg. Daarnaast heeft Renate wat mental coaching nodig. Daarom ski ik samen met haar naar beneden. Prima voor mijn tempo, goed voor het vertrouwen van Renate. Even oppert ze om de liften terug te nemen maar dat is mij een brug te ver. Daarvoor zijn we niet hier.

We eindigen op de Doischberg, mijn absolute favoriete afdaling! Een 2e keer zit er niet in, daarvoor is mijn knie te slecht en het vertrouwen te klein. Het was een spannende maar zeer geslaagde dag. 

We eten in de avond weer bij Capanna. Heerlijke pasta’s, burgers en spareribs. Lekker restaurant is dat.

De vrijdag slijten we op de Steinplatte. Ik heb flink gekoeld gisteren maar de knie wil niet meer. Zodra ik de schoenen aan doe gaat de knie op slot. Bovenaan twijfel ik of ik naar beneden moet gaan. We proberen het maar met name het vertrouwen is weg. We maken wat mooie afdalingen onder Kammerkör en dan is het na de koffie gedaan met de pret. Thuis weer hard trainen.

De kinderen maken het wat later. Anna is op het snowboard. Knap hoor.

Wintersport 2026

Zullen we eens proberen om er een verhaaltje van te breien? Dat is inmiddels alweer een tijdje geleden.

Het is hier avond. Op de 2e dag van de wintersport vakantie. Waidring, Oostenrijk. Ik heb al 2 dagen op de ski’s gestaan. Voor de vaste lezers onder jullie zal dit een opluchting zijn (voor mij in ieder geval) na het debacle van vorig jaar. Toen liep ik, of eigenlijk liep ik niet, met de naweeën van de vakantie naar Japan. Dat had er qua knie nogal in gehakt. Haarscheurtjes, breukjes, vocht, cystes.

Dat is nog niet over. Nog een kleine 5% te gaan maar met de nodige training vooraf glij ik weer. Ik weet nu weer dat fitness saai is.

Eind dag 2 dus. De rest van de familie zit met het hoofd in de Rummikub, niet wetende dat Renate dat toch wel gaat winnen. 

Glijden. De eerste aanzet was een beetje onzeker. Ik heb nieuwe schoenen en het is dus 2 jaar geleden maar na een paar bochtjes weten mijn hersenen weer wat er verwacht wordt van de beentjes, de knieën en de enkels. Tel daarbij de beweging van je bovenlichaam, de gewichtsverdeling over berg- en dalski en de stok inzet en al snel zoef ik van de Kappellenlift naar Kammerkör.

Ik val. En ik val nog een keer. Tot grote hilariteit van de rest. Eenmaal vanaf de top, de wat hogere en steilere afdalingen, val ik wat harder en verlies ik beide ski’s. En een behoorlijk stuk van mijn ego blijft achter in de sneeuw. 

Op zondag avond eten we bij Capanna. Thom, het maatje van Sven staat daar in de keuken en die doet goed werk. 

Vanavond, maandag, eten we goulash met brood en rijst. Het Dunkeles Weizen van Edelweiss smaakt heerlijk.

Het weer is wat wisselvallig met de sneeuwgrens midden in het gebied. Dat betekent dat we af en toe wat nat regenen. En af en toe mag de bril op voor de sneeuwbuien.

Mijn papa maakt een beetje een valse start. Het slechte zicht en misschien de leeftijd, breken een beetje op. De nieuwe start staat gepland voor woensdag. Dan komt de zon in volle glorie de dag verwarmen en zullen we skiën in t-shirt. Opa en oma doen daarom vandaag wat boodschapjes en maken een lekkere wandeling. In het dal is de lente al begonnen.

Het is weer een wintersport zoals anders.

Dag 2 nog maar. Genoeg in het vooruitzicht.

Howth, Ruth and Skerries

 Eindelijk. Eindelijk komt Joan kennis maken. De vrouw des huizes. Ze verontschuldigt zich. Vraagt of Pat wel een beetje aardig is geweest bij de ontvangst. Of alles in orde is. Of ze nog iets kan doen. Ontbijt om 7 morgen? Geen punt.

Dat heb ik nog niet verteld hier maar we zitten in een soort bed and breakfast. In een buitenwijk van Dublin. Waar Pat en Joan hun halve huis te beschikking stellen aan gasten die geen 250 euro per nacht voor een hotelkamer in Dublin willen betalen. En dat doen ze verdomd goed. Je hoort of ziet ze niet, alles staat klaar en ze zijn er als ze er moeten zijn. We betalen 100 euro per nacht.

We ontbijten vanmorgen in de keuken met 2 Fransen. De conversatie tussen Joan en hunnie is wel grappig. Joan spreekt net zoveel Frans als de gasten Engels. Mijn hoofd zit in de Engelse modus dus ik kan niet helpen. Google maar.

Het is eigenlijk wel heel gezellig. Die Ieren zijn over het algemeen bijzonder gastvrij, hartverwarmend, en oprecht geïnteresseerd. In de pub, in de winkel, aan de receptie, of als ze een rondleiding geven. Of als ze je leren hoe je een Guinness tapt. Tof volk.

We pakken de auto naar Howth. En eerlijk? Onze stemming lijdt een beetje onder de regen en de wind. Gelukkig is het verkeer redelijk vandaag.

In Howth kun je gratis parkeren. In Howth lopen we langs de pier en kijken we uit over the Eye of Ireland. Een eiland dat vandaag bijna ten onder gaat aan de golven. Tussen de 4 en 5 meter zeker wel. Het goede nieuws dat het droog is!

We zien een zeehond!

We eten een tegenvallende fish and chips bij de beste. Leo Burdocks.

Dan maken we een wat langere wandeling naar het Baily Lighthouse. We kijken langs de kliffen. We lopen onze schoenen nat. Het is hier wel heel erg mooi.

Met de auto rijden we naar Rush ten zuiden van Skerries. We doen wat boodschapjes en dan naar Skerries. Het is eb maar de zee doet moeite om het land te overspoelen. Ook hier gaat het flink tekeer.

Over de linkerkant van de weg met de linkerhand aan de versnellingspook rijden we naar ons huisje. Even bijkomen en dan gebruiken we nog 1 keer de LEAF Vistorscard voor de bus. In Lucan, bij Kenny’s drinken we een laatste Guinness. Renate met een lekkere curry. Ik kies voor the catch of the day. Fish and chips.

Morgen naar huis. 

We hebben 3,5 intensieve dagen gehad. We hebben veel gezien en meegemaakt van Dublin en een klein stukje Ierland. 

Als ze hier ooit rechts gaan rijden dan komen we zeker terug. Of op zijn minst rechts schakelen. Grapje, we komen zeker terug. Ierland is met een hele dikke stip gestegen in het lijstje met favorieten landen.

The Northside

We worden wakker gewaaid vanmorgen. De wind huilt om het huis en de regen klatert op de ramen. Tijd voor een warme douche en een stevig ontbijt. 

Rond 10 uur stappen we de deur uit naar de bushalte. Het waait hard maar de regen is verdwenen. Eenmaal in het centrum wandelen we naar Famine Memorial. Een monument ter herinnering van de grote hongersnood in de 18e eeuw, van 1845 tot 1849. De beelden zijn van brons en gemaakt door Rowan Gillespie. Mooi, maar ik weet niet of dit nu de plek is om zo iets gedenkwaardigs volledig tot zijn recht te laten komen.

We nemen de brug over de Liffey en waaien daar bijkans vanaf. De oostenwind waait hier hard over de monding van de Liffey, regelrecht de stad in. Als je goed kijkt kun je de Ierse zee zien golven. 

Onderweg naar het standbeeld van Oscar Wilde wordt het wat drukker. Het beeld zelf kunnen we fotograferen maar we kunnen er niet bij komen. Merion Square Park is gesloten voor een evenement. 

We trekken de stad in en bezoeken een aantal mooie designwinkels. We eten een Chicken Curry pie en dan zijn we aan de noordkant van de Liffey. Dit gedeelte is de laatste jaren stevig onder handen genomen en ontwikkeld als winkelgebied. Toch zijn er nog tekenen van vroegere, niet zo welvarende, tijden. Oude gebouwen, deels vervallen, deels met graffiti opgesierd. Redelijk wat zwervers en bedelaars. Afval. Telefoonwinkeltjes. Arabische en Aziatische marktjes. Prima sfeer overigens maar een beetje buiten de gebaande paden. Bij Marks and Spencer halen we wat gefrituurde kip. We hebben een bodempje nodig voor Jameson straks.

Jameson is nog steeds de meest verkochte Ierse Whiskey ter wereld en ondanks dat het hier sinds 1970 niet meer gemaakt wordt is de plek heel gaaf. 

Om half 3 begint onze rondleiding. Niel is de gids van vandaag en dat is een echte professional. Eerst een glas Jameson, met of zonder ijs, een cocktail of een alcohol vrije variant. 

We krijgen een stukje geschiedenis, uitleg over het proces en een proeverij met 3 whiskey’s. Een hele dikke aanrader! Snappen we meteen waarom de productie niet meer in het hart van Dublin plaatsvindt.

Met een rode kleur op de wangen gaan we de straat weer op.

En dan hangt dat bucketlist dingetje nog boven de markt. John Kavanagh’s The Gravedigger in Glasnevin. Als je geen fan bent van Anthony Bourdain dan zul je dit niet snappen. En ik kan het ook niet uitleggen. Maar net als in Berlijn moet ik even geweest zijn waar hij ook was. En dat is hier. Een kilometer of 8 uit het centrum, in een buitenwijk, naast het kerkhof. Een hele oude pub waar men een hele goeie Guinness schenkt.

Het regent en het verkeer is weer een complete chaos. Met wat aanmoediging van Renate gaan we toch. Buslijn 23 brengt ons binnen een half uur waar we moeten zijn. Een vriendelijke meneer achter ons in de bus wijst ons de weg.

Verborgen in een doodlopende straat aan een grasveld staan wat mensen buiten een sigaret te roken. Vlak naast de toegangspoort van de begraafplaats. We gaan naar binnen.

Het is druk, warm, donker, vrolijk. Dit is een echte pub. We vinden een mooi plekje aan de bar en drinken een pint. Op weg naar de wc kijk ik even naar de plek waar hij toen zat. De dikke man met baard heeft waarschijnlijk geen idee waarom ik zo sta te staren. We zijn zeker niet de enige toeristen. De reputatie van deze pub is groter dan je van de buitenkant zou bevroeden.

Anthony Bourdain in The Layover was wel een beetje de reden dat we deze week in Dublin zijn. Er zijn meer plekken die hij heeft bezocht maar deze moest ik zien.

We nemen dezelfde buslijn terug naar het centrum. De pub van woensdag is ons goed bevallen. Hier drinken we er nog 1 en eten we ons avondeten. Shepards pie en Chicken Parmigiani. Rond een uur of 8 zijn we op de kamer. 

Wederom zal ik wat vergeten zijn. De dagen zijn hier goed gevuld. Dublin is zeer de moeite waard. Ook bij een graad of 8 in de soms stromende regen en een beginnende Kerstsfeer.

The southside

In de grote woonkeuken staat het ontbijt al klaar. Ik maak koffie en we smeren ons brood. Er ligt van alles. Van sandwichbrood tot allerlei soorten muesli en van plakken cheddar kaas tot yoghurt met honing en rabarber. Jam, pindakaas, eieren, tomaten en fruit. Melk en jus d’ orange. Een broodrooster, een tosti-ijzer, opschenk koffie. Een percolator. En een French press…….Het kan niet op.

Ik heb al een klein beetje haast. Vandaag worden we al om kwart voor 11 verwacht bij de Guinness brouwerij in hartje centrum. We vertrekken om 9 uur met de bus. We willen niet te laat zijn. In de dubbeldekker hebben we vandaag de beste plaatsen. Bovenin, vooraan!

Het complex van Guinness is enorm. Het ligt zeer fotogeniek aan de zuidkant van de Liffey. In de zon!

Eenmaal binnen zijn er 7 verdiepingen met het technische verhaal, de ingrediënten, het bouwproces, de geschiedenis, de marketing, een proeverij en dan op de vierde verdieping de Guinness Academy. Hier leren we hoe je een perfecte Guinness tapt. Onze docent is een echte professional. Hij laat ons precies zien hoe het moet en dan mogen we zelf aan de slag. En zo staan we om kwart voor 12 met 3 pints of Guinness aan een tafeltje. We mogen die van hem er ook bij opdrinken. Lang verhaal kort, op de 7e verdieping slaan we het laatste biertje dat bij de tour hoort, beleeft af. Voor 12 uur 5 (bijna) halve liters is wat veel. 

Deze rondleiding is een hele dikke aanrader!

Eenmaal op de begane grond lopen we door de shop en dan de straat op, de stad in. Dublins Liberty Market leidt ons in no-time naar de sixties. Een markt met vooral nepkleding van Prada en Versace uit vroegere tijden. Naast nepbont, plastic troep en andere vergane glorie. Bij de uitgang waaien we door een dikke wietlucht en op straat is het al niet veel beter. Er zwerft hier wat rond zeg. Laten we het een volksbuurt noemen. Wel heel grappig om te zien. 

De volgende bezienswaardigheid is St. Patrick’s Cathedral. Hier eten we een sausagerol met hele lekkere saus in het bijbehorende park. De jassen gaan uit. De zon schijnt!

Langs Dublin Castle en dan door naar het winkelgebied. Langs het standbeeld van Molli Malone en naar het Trinity College en The Book of Kells. We kopen nog snel even online kaartjes. The Book of Kells is een boek uit de 9e eeuw met daarin 4 gospels ter ere van Jesus. Rijk geïllustreerd. Van het boek zelf mogen geen foto’s worden gemaakt. En die kans krijg ik ook niet van de zeer toegewijde bewaker die er staat.

Het boek ligt in een gedeelte van de oude bibliotheek van het Trinity College.

Hoogtepunt is wel deze daadwerkelijke oude bibliotheek met borstbeelden van Homerus, Socrates, Newton en dat soort geschiedenis schrijvende grootheden. Hier hangt ook een enorme wereldbol. Een prachtig contrast tussen oud en nieuw.

We bezoeken Stephans Green shoppingcenter (overslaan), Graftonstreet (aanrader) en Georges street Arcade (als je er langs komt, prima)

We beginnen moe en hongerig te worden en eten een hamburger terwijl we genieten van de live muziek op straat. Hele goeie sfeer hierzo. Wat chaotisch, maar heel vriendelijke en gemoedelijk.

We pakken de bus terug en maken een tussenstop bij Liffey Valley Shoppingcenter. Voor een wijntje, wat aged cheddar cheese en some pork pies, voor op de kamer. Marks and Spencer Food is heel oké.

We rollen onze kamer binnen en ploffen op bed. Eem henig an.

Ik zal ongetwijfeld wat vergeten zijn. We hebben in 1 dag eigenlijk alle hoogtepunten aan de zuidkant van de Liffey gezien. Maar er is meer, veel meer. De noordkant, die wat ruiger schijnt te zijn maar we willen ook zeker nog naar Docklands. En de rondleiding bij Jameson schijnt ook heel goed te zijn. 

We wijzigen hierom onze plannen. Morgen weer de stad in. Jameson is vol op zaterdag maar heeft vrijdag om 14.45 nog wel een plekje.

De kust doen we zaterdag.