Rillettes

Rustig aan. Dat doen we vandaag. Ik fiets op veel te zachte banden(vaker fietsen!) naar een bakker die dicht zit. Even verderop tref ik een andere. Gelukkig is deze bekroond. Grapje, dat zijn ze hier allemaal. Met sterren, gouden koksmutsen, Staats aanbevelingen of zelf gekozen bekroningen van de vereniging. Los daarvan is die gemiddelde bakker in een Frans dorpje een bekroning waard. Tenminste naar Nederlandse maatstaven waar we al snel genoegen nemen met een broodje uit de fabriek. Van de supermarkt. Dat minstens 14 dagen goed blijft en korst nog smaak heeft.

Dit is een hele mooie zaak. Ik haal een croissant, un pain au chocolade en 2 baguettes. Het ruikt heerlijk. Echt goed brood.

Na het ontbijt vertrekken we op de fiets naar het dorpje maar niet nadat ik de bandjes op orde heb gebracht. Met een draadloos compressortje. Dat ding staat al 5 jaar in de camper maar is nog nooit gebruikt. De batterij is nog zover opgeladen dat ik 4 banden kan vullen tot 6 bar. Briljant ding dus. Maar nu moet ie wel aan de lader.

We doen boodschappen, voor het eerst deze vakantie, in de plaatselijke Carrefour. We halen rillettes en een flammkuchen uit de Elzas voor vanavond. En keukenrol en cola…..

Bij de plaatselijke specialist halen we een flesje Calvados en Cider. Wat een feest.

Stokbrood met rillettes en brie is onze lunch en dan doen we de schoenen aan voor een stevige wandeling. Vanuit Etretat lopen we omhoog naar het hoogste punt en dan lopen we nog een heel eind over de kliffen. Het waait zeker nog 4 Bft. In Etretat reiken de golven tot aan de kade. Een indrukwekkend gezicht.

We maken prachtige foto’s, eten een ijsje in het dorp en we zijn na 2,5 uur weer terug. Het is de hele dag droog geweest en het is best warm. Prachtige dag.We zitten buiten tot het eind van de avond.

Morgen naar Omaha Beach! Heel veel zin in. Dat staat al een aantal jaren op mijn lijstje en morgen is het zover. Een bezoek aan de landingsstranden van 6 juni 1944. 

Omaha, Utah, Juno, Gold en Sword. Morgen bezoeken we Omaha.

Foto's

De laatste tijd stonden er geen foto's bij mijn verhalen. Dat heb ik na lang zoeken opgelost. Een fittie tussen Apple en Google blijkbaar. Een natuurlijk moest ik het weer zelf uitzoeken. Als het echt ingewikkeld wordt haakt Chat ook af. Prutswerk. Hierbij de foto's van de eerste dagen.

Etretat

Na de kroosantjes en het stokbrood vertrekken we rond half 11 in de ochtend. We hebben een onstuimige nacht achter de rug. Nee, niet dat! Het waaide. Als een dolle. Tussen de 70 en 80 kilometer per uur. Even denken we eraan om een tabletten tegen zeeziekte te nemen. Zo gaat de bus tekeer.

De rest verloopt voorspoedig over de A16, A28 en A29. Bij afslag 7 gaan we door de dorpjes en worden de wegen wat smaller. Er wordt aangeraden om wat op tijd bij de camping aan te komen. Je kunt niet reserveren en het is een populair dorpje, dat Etretat.

We komen aan om kwart voor 2 en we zijn de enigen in de rij. Later op de middag wordt het wel drukker.

We wandelen een eind het dorp in naar de zee. Daar is het wel iets te toeristisch. De Chinesen en Japanners zijn wat uitgelaten over onze hondjes. Aaien, foto’s enzovoort.

Het is hier prachtig overigens. Geweldige kliffen met de boog van Etretat. Golven van de Atlantische oceaan. Een prachtig kiezelstrand. Maar wel druk.

De supermarkten zijn gesloten dus we gaan zo langzamerhand terug naar de camping. Het is ook warm en ik heb het wel gehad. Eem zitt’n.

We halen nog wel een stokbroodje en een flesje wijn. Voor straks. 

Ik ga douchen en dan krijgen we toch nog een bui. Gelukkig staat de luifel op.

Le patrouille de Douvres

Kijk daarom zijn we in Frankrijk. Ontbijt met croissants en stokbrood. Lekker buiten in de zon. Het waait ook een stuk minder dan gisteren. Nog maar een kopje koffie dan. Mooi begin van de dag.

Maar die pret duurt helemaal niet zo heel lang. Rond een uur of half 12 valt de eerste bui. Een dan gaat het ook nog waaien. Beste buien die hier over de camping trekken. Zo rond half 1 is het wat minder en neem ik de hondjes lekker mee naar de kliffen. Ik loop een klein uurtje met ze naar een Duits Widerstandsnest of wat daar van over is en krijg de volle laag boven op de kliffen, vol in de wind. Het is hier prachtig overigens en ik merk dat het me niet deert. Lekker even ruig in de wind en regen. Eenmaal terug drogen we de hondjes af en eten we lunch. Stokbrood met salades. Dan lezen we een gat in de middag en om 3 uur moeten we dan toch echt naar de Obelisk boven op de hoogste klif. Aan Engelse kant in Dover staat er ook 1. Gebouwd in 1922. Vernietigd door de nazi’s in 1944 en herrezen in 1960. Groot onderhoud in 2007 maakt dat ie er nog steeds staat. Een indrukwekkend ding.

Op de heenweg zijn we op de flanken behoorlijk nat geworden. Mooi dat je hier de buien kunt zien aankomen. Als dan de wind ook nog eens aantrekt wordt het een barre tocht. Hoort er schijnbaar even bij vandaag. De terugweg gaat beschut langs de andere kant en eenmaal bij de camper klaart het op. We wagen het erop. Stoeltjes buiten. Aan de temperatuur zal het niet liggen. We houden het een half uurtje vol en kruipen dan lekker in de camper. Natregenen is vandaag al van het lijstje afgevinkt.

Vanavond nog even uit eten bij het restaurantje op de camping. Dat is heerlijk. Voortreffelijke garnalen kroketten en gestoofd rundvlees. Het waait inmiddels met meer dan 70 kilometer per uur en we zitten te schudden in de bus. Het is wel droog. Morgen naar Etretat. 

We komen nog wel eens terug in deze omgeving. 5 uurtjes rijden en je hebt direct vakantie.

Het is hier prachtig. Ook met een buitje (bui!) en de eerste najaarsstorm.

14 minuutjes

14 minuutjes. 14. Op 475 kilometer. Net voor Antwerpen. File. Is niks. In 1 streep naar Escalles.

We zijn op vakantie en om het drukke Nederland of Duitsland door te komen sta je meestal bij Utrecht, Eindhoven, Gorinchem, Bremen, Hamburg of Oberhausen wel even een uurtje in de file. Of langer. Vandaag niet. Het loopt mooi door, op de enorme regenbuien na. Jee, wat een water op de weg en op de ruiten. Het gaat echt hard met zo af en toe een bliksemschicht.

We stoppen 2 keer om even te plassen en dan staan we ruim binnen de 6 uur in Escalles, voor een dichte poort aan de Cote d’ Opal in Frankrijk. Net onder Calais.

De voortekenen zijn gunstig. Het is hier al heel mooi maar de camping gaat om 15.30 pas open. We parkeren even op de parkeerplaats aan de toegangsweg naar zee. En ja, ik heb dat bordje wel gezien. En nee, dat mag niet. En ja, u bent overijverig, meneer de agent. Maar wel heel vriendelijk en ook nog eens 2-talig! We maken er samen een grapje van en checken dan in bij de camping. Goed dat ik heb gereserveerd. De camping is vol. Mooie ruime plekken en 800 meter van de zee waar volop wordt gekite surft (spel je dat zo?)

Ik bestel broodjes voor morgen en haal een fles bubbels. De vriendelijke campingbaas ruilt deze even voor een gekoelde.

Na de snekkies en de borrel lopen we een eind naar het strand. De hondjes mogen er echter niet op. Pas na 15 september. Das jammer. Een Franse dame die ons hier nog even op wijst krijgt geweldig onder uit de zak van mij. En terecht. Karen! We waren tenslotte nog lang niet op het strand.

We halen een bak patat (of frites) en zitten dan nog een tijd lekker in de wind, want daar is genoeg van hier. In een onbewaakt moment waait mijn stoel over de tafel en sneuvelt er een bierglas.

Allemaal niet slecht voor een eerste dag. Het is hier heel erg mooi!

Pieces of sh*t

We slapen lekker uit. We hebben nog best lang gezeten gisteravond. Beetje het weekend overdenken en bespreken. Beetje nagenieten ook. We hebben veel gezien wat we eerder hadden gezien maar ook veel nieuwe dingen en ervaringen. Goed om hier te zijn.

En bespreken wat er nu komt. Nog 4 weken werken en dan echt vakantie.

Vandaag is de bedoeling dat we een aantal rommelmarkten gaan bezoeken. Op zondag zijn in Berlijn de meeste winkels gesloten. Door wat problemen en werkzaamheden aan de S-bahn duurt het best lang voordat we aan de Strasse des 17 juni zijn. De bagage ligt nog in het hotel en na het bezoek aan de rommelmarkt halen we dit te voet op.

We pakken de U-bahn naar het Berlijn Hbf en uiteindelijk raken we de bagage kwijt in een kluisje. De markt op Mauerplatz durf ik niet aan. We zijn dan echt lang onderweg met het openbaar vervoer en als er iets uitvalt zitten we. We pakken de metro naar Brandenburger Tor en wandelen nog een stukje langs Unter den Linden. Dan ff wat eten en dan is het ook al bijna 3 uur. We wachten op het perron, beetje mensen kijken, en dan gaat de trein naar Hengelo met een vertraging van een kwartiertje. Het Hbf is onbenullig druk! Shinjuku druk bijna ;-)

De trein is bevolkt met Nederlanders vandaag. De trein rijdt via Amersfoort en Hilversum naar Amsterdam. Westelijke Nederlanders dus. Die schromen niet om een telefoon gesprek te houden waarbij de hele coupe kan meeluisteren. Over de zorgen voor pa en ma, de ingewikkelde relatie met een vriend in Berlijn. Een groepsgesprek over de komende vakantie waarvoor alles nog onduidelijk is.

Ergerlijk. Schandelijk obsceen. Onbeschaamd.

Daar bovenop een Duits gezin met 2 kinderen. Theodore en Felix. Those pieces of shit are 1 and 3 years old! Wat een teringlijers. De hele coupe ligt overhoop met snoeppapier en kruimels. Gejank, geschreeuw. In Hannover tiefen ze op. Thank god.

Ik schets u een geheel stressvrije rit van Berlijn naar onze oprit. Met een gemiste aansluiting in Hengelo en een half uur te laat in huis.

Berlijn was helemaal te gek! We hebben Mauerpark nog te goed. Tot snel!

Ander weer

Regen! Het regent en het is een jas kouder vandaag. Best wel een verademing na 2 dagen 30+. We lopen direct naar Backwerk voor ons ontbijt en dan stappen we in de S-baan. Oh nee, toch niet. Die rijdt niet vandaag. Dan gaan we op zoek naar de U-baan. Oh nee, die is niet in het station hier. We moeten naar buiten. In de regen.

De dag begint dus wat aarzelend en twijfelend, maar voor we het weten staan we op de Postdammerplatz. Bij The Mal of Berlin. Een winkelcentrum. Van enorme omvang. Met winkels, verdiepingen, neon licht en muziek. Dat trek ik ff heel slecht. We gaan verder. Als tegenhanger lopen we dan zonder paraplu naar het de gedenkplaats van alle vermoorde Joden tijdens de 2e wereldoorlog. 2700 langwerpige betonnen blokken van verschillende hoogtes en het grappige() is dat ze niet waterpas staan. Een prachtig dynamisch geheel waar je tussendoor kunt lopen. De Brandenburger Tor is dichtbij en we slenteren over Unter den Linden naar een metrostation. Vandaar naar Alexanderplatz waar de regen ons weer opzoekt. Een curryworst, een bezoek aan de Primark en de Decathlon en een ijsje en dan vertrekken we weer.

Ik heb gelezen over de gedenk en begraafplaats voor alle Russische gesneuvelde soldaten. Dat zijn er ruim 70000! In Berlijn, in de laatste dagen van de oorlog. 7000 jonge jongens liggen hier. 

Dit is weer een stukje met de metro en een eindje lopen. Maar zeer de moeite waard. 2 enorme poorten met bronzen beelden van een soldaat op de knieën. Daarachter een enorm veld met aan het eind een heuvel met een bronzen beeld van een soldaat. Zijn zwaard rustend op een hakenkruis. Hij verslaat het nationaal socialisme met zijn zwaard en heeft een kind op de arm. Een monument dat echt de Sovjet tijd ademt. Met beeltenissen en uitspraken van Stalin. (Niet dat het dat beter maakt overigens, want my god wat was dat een wrede dictator)

Het monument is eigenlijk verborgen in een groot park(Treptower park) aan de rand van het centrum. Geen onbeduidend monument. Poetin was hier nog in 2000. Helmuth Kohl stond hier met Breznjev. 

Op een paar bezoekers na zijn we alleen. Het maakt echt indruk.

We lopen terug naar de S-baan en gaan met de S41 naar Tempelhof. Het oude vliegveld van Berlijn. Dat is prachtig maar tegelijkertijd ook desolaat en leeg. Wat joggers en wat fietsers. En weet je wat heel dicht bij Tempelhof ligt? Muted Horn.

We gaan gewoon nog een keer. Super relaxed. Muziek niet te hard. Veel verschillende talen. Veel verschillende mensen.

Dit keer geen ingewikkelde bieren maar een lekkere Weizen en een Hazy IPA van de tap. Het volgende rondje is een Hazy Pale Ale en een IPA voor Renate. Ik ben niet zo van de IPA. Vaak is het een wedstrijdje om het bitterste bier. Hier niet. Hier ruik je fruit en proef je fruit. Echt heel goed bier. Helemaal te gek.

De laatste stop is bij Burgermeister voor een hamburger en patat met kaassaus. Dat laatste mogen ze van mij wel houden maar Renate is enthousiast.

Het is Adidas City Night op de Kurfursten dam. Dus als we een beetje zijn bijgekomen bezoeken we dit skate en hardloop evenement. Keerl wat’n volk. 

Om 2100 uur zijn we op de kamer. Het was een prachtige dag.