Jaulny

Nee, niet aan de Moezel en ook niet aan de Maas. We vertrekken na het ontbijt naar Jaulny. Een camping in de bossen van de Lorraine. Met een zwembad. Het is nog goed warm namelijk. Overigens is dat niet de hele reden. De recensies laten zien dat de geplande camping niet heel goed staat aangeschreven. Veel lawaai. Niet schoon. Geen voorzieningen.

We maken blijkbaar een goeie keuze. Ik ben voorbereid want diezelfde recensies laten zien dat op de camping waar we aankomen, de dienstdoende mevrouw geen andere taal dan Frans spreekt. Toch weer een dingetje. Maar na 2 en een halve week in La France red ik me prima. Ik begin ze zelfs te verstaan als ze terug praten. We hebben onderweg boodschappen gedaan in Touls.

Bij aankomst gaan de hondjes eruit, een verlate lunch met stokbrood en dan snel het onverwarmde zwembad in. Vandaag is de laatste dag dat het open is.

Het is warm en benauwd vandaag. Weer richting de 30 graden. Morgen zal het wat afkoelen. Morgen maken we een lange wandeling.

En? We hebben WiFi!

We zitten nog lang buiten. Het koelt maar langzaam af vanavond.

2 dagen in één dan maar

Dag 1:

We slapen best lang uit vanmorgen. Zo lang dat ik me moet haasten om de broodjes voor 10 uur te regelen. Kopje koffie en dan op de fiets. We fietsen een eind langs de Saône richting Gigny sur Saône. Het is al best warm.

Eenmaal op de camping duiken we lekker even in het zwembad en als de hondjes eruit zijn geweest lunchen we. En daarna even lekker niks. De geplande wijnproeverij gaat niet door in verband met gezondheidsproblemen van de organisatie. Das jammer. Maar we gaan wel lekker uit eten in de avond.

Hier op het oude chateau is een restaurantje met een interessante kaart. Slakken. Eend. Gazpacho. Cesar salad. 

We nemen een voorgerechtje. Slakken en gazpacho. Renate eet kip met zoete aardappel en ik neem gekonfijte eend met patat. Heerlijk

Het was een warme dag vandaag met weinig wind en ruim 28 graden. We hebben super mazzel met het weer deze weken.

Morgen nog hier op de plek. Beetje zwemmen. Beetje fietsen. Beetje eten. Beetje drinken.

Daarna weer een stapje richting Almelo. Nog even niet aan denken.

Dag 2

Dag 2 verschilt niet heel veel van dag 1. Ontbijt met een heerlijk stokbrood en koffie. Daarna fietsen we eer een eind omheen. Door Google belanden we op een bospad met enorme gaten. Uiteindelijk doen we boodschappen voor vandaag en morgen en halen we sandwiches voor tussen de middag. Over het normale asfalt weer terug, zonder fratsen. De zon brandt er best op.

We zwemmen, lezen, zitten en eten als diner een heerlijke Bœuf Bourguignon van het restaurant alhier. Als afhaal maaltijd. Lekker met franse frietjes. Heerlijk mals rundvlees met worteltjes, champignons en uien in een diepe, rijke saus van wijn en bouillon. Top!

Het was een warme dag met zeker 30 graden en windstil. Morgen naar de Franse moezel. Een rit van ruim 300 kilometer.

We zijn er bijna

Ik loop vanavond live door een aflevering van “We zijn er bijna”. Dat zal ik wel even moeten uitleggen.

We zijn vandaag vertrokken voor een kleine 200 kilometer naar Gigny-sur-Saone, een plaatsje met een kasteel. En een restaurant, en een vis vijver en een camping. Een grote camping zelfs. 160 plekken.

We komen mooi op tijd aan, rond een uur of 1. De man achter de balie verteld me dat ze bijna vol zijn. Even later verschijnt er een bordje bij de poort. “Complet”. Ik kan dat bijna niet geloven. Er is nog zoveel plek. Mooie plekken ook. Groot. Voorzien van water, stroom en afvoer. Heel netjes.

Eerst maar eens even lunchen. Beetje luieren. Beetje niks.

We struinen even over de camping. Ik bestel brood voor morgen en we eten lekkere chorizo met aardappels en salade.

De camping raakt inderdaad helemaal vol, maar wel met mensen van onze leeftijd. Je hoort ze dus niet. Wat opvalt is dat er hier nog best veel caravans zijn. Bijna gelijk aan het aantal campers.

Voor morgen heb ik een plekje in het restaurant gereserveerd. Er is morgen in het kasteel, in de kelder, een wijn proeverij met wijnen uit de Bourgogne. Ben benieuwd.

En die aflevering van “We zijn er bijna”? 75% van de gasten bestaat hier uit Nederlanders! Ze wassen af, maken schoon, doen spelletjes, maken een praatje en rijden vrolijk op hun elektrische fietsen over de camping. Dat hebben we deze vakantie nog niet meegemaakt. Zoveel!

Een korte reisdag

Ja, dat was wel de bedoeling. 248 kilometer. In plaats van weer een hele reis van boven de 400 kilometer. Maar goed ook want we beginnen de dag sloom. Met koffie en een ontbijt. We vertrekken rond half 11 en dan hobbelen we richting de autoroute. Het is best druk en als dan net voor Clermont Ferrand alles op 1 baan moet dan duurt dat een kwartier of 3.

We gaan net voor Thiers boodschappen doen. Er zit een Action. Ik heb mijn haar lang. Ik heb geen tondeuse. De Action wel.

We halen bij de Carrefour wat mooie stukken vlees en andere boodschappen. En dan rijden we naar de camping. Nog 20 kilometer. Nog 20 kilometer omhoog. Nog 20 kilometer op een smal pad. Nog 20 kilometer lang. En zo wordt het al met al een lange reisdag als we om half vier aankomen op een prachtige camping in de Auvergne.

Luifel uit. Stoeltjes uit. Biertje uit.

We eten vanavond gebakken aardappels met een lekkere salade en dikke speklappen. Vlees met smaak. Zoals alles in Frankrijk. Het heeft nog smaak. Morgen gaan we naar een kasteel. Ja. Echt.

Foto's komen als we echt internet hebben.

Bakker

Ik ben een groot fan van Google Maps maar een bakker liet ie nog niet zien, hier in Saint Eulalie d’Olt. Terwijl die er wel is volgens de beheerder van de camping.

Vanmorgen is Google ook wakker. Boulanger d’Olt! Ik pak de fiets en kom aan bij een echte bakker. Piep kleine winkel met een grote doorkijk naar de bakkerij. Zo moet dat. Verschillende soorten brood en heel mooi gebak.

Ik kies 2 pastel de nata (bladerdeeg met crème brulee), 2 stokbroden want die zien er onweerstaanbaar uit en een croissantje.

We ontbijten rustig aan en maken plannen naar het eind van de vakantie. Een lange reisdag van 450 kilometer hebben we niet zo’n zin meer aan. We knippen en plakken wat en dan zijn we allebei tevreden.

We lopen even het dorpje in. Het is schilderachtig mooi. Er zijn zeker 5 kunstwinkeltjes waaronder een glasblazer, een keramiekshop en nog wat andere, minder te onderscheiden kunst aangelegenheden. Erg leuk. Langs de Lot staan een aantal mensen op forel te vissen, en er wordt ook nog wat gevangen.

We lopen terug en halen de hondjes op. We gaan ruim 7 kilometer langs de Lot wandelen. Het is prachtig weer met een kleine 25 graden en een windje. Op driekwart van de wandeling gooien we wat stokken in het water en waarachtig gaat Pippi zwemmen. Zo leuk. 

Het pad gaat daarna steil omhoog zodat we het nog warm krijgen ook.

Lunch is dat mooie stokbrood met rillettes, pate en een kaasje. Typisch Frans. Laten we het daar op houden. Het is een hele mooie plek hier.

Ik reken af, want morgen gaan we een klein stukje verder. Bij Clermont-Ferand in de buurt. Geen lange reisdag, wel een stukje richting een volgend hoogtepunt, een camping bij een kasteel en een wijngaard.

In de avond koelt het hier goed af. Vannacht hebben we voor het eerst met de dekens over geslapen. Ook lekker hoor.

Droog

Droog. Frankrijk is gortdroog. Alle weilanden zijn bruin, bladeren vallen al en planten en struiken laten de bladeren hangen. Het valt echt op. Het vee eet het stro van het land. Het schaarse groen begint al te kleuren, nog voor de herfst.

Vannacht heeft het in Lourdes nog wel behoorlijk geregend. 

We vertrekken rond kwart over negen naar de bakker, met de bus. We halen brood en beginnen dan aan onze reis naar Saint Eulalie d’Olt. Ik denk daar een mooie camping te hebben gevonden aan de Lot.

En gisteren was daar ineens een andere camping in het dorpje ernaast. Met zwembad, restaurant en een supermarkt.

Als we daar aankomen na een vlekkeloze rit valt het allemaal wat tegen. De stacaravans zijn leeg en men is bezig met schoonmaken en opruimen. Er staat 1 camper. Het restaurant is gesloten en de supermarkt ligt aan de andere kant van de Lot. Einde seizoen. We gaan weg. De rit naar deze camping voorspeelde al niet veel goeds. Door zo’n troosteloos industrieterrein met een hoop rommel. 

Boodschappen doen.

Het schijnt dat Frankrijk kampt met een enorm wijn overschot. Elke supermarkt heeft geweldige aanbiedingen van AOP en IGP wijnen en andere moois. We kopen een doosje Voignier en wat losse flessen. Rood en wit. Soms voor minder dan de helft van die adviesprijs. 

En terug naar plan A. De camping in Eulalie.

Dat is mooi. De poort is dicht maar een belletje naar de eigenaar lost dat op. Hij is hier om 1700 uur. Ook hier is het niet druk maar het ligt dicht aan de rivier en de vibe is heel anders. Landelijk. We zoeken een mooie plek en dan is er even helemaal niks. Ook hier zie je de tekenen van de droogte. Aan de waterkant zijn talloze bomen ontworteld en in het water gegleden. Kurkdroog allemaal.

In de avond koelt het lekker af. De komende dagen wordt het nog heel mooi weer hier. 

Lourdes, het 2e bedrijf

We fietsen er een eind omheen vandaag. Om dat Lourdes. Geheel onbedoeld. We wilde een makkelijke weg naar het heiligdom zonder al te veel stijging en daling. Blijkt dat een weg die dat kan bewerkstelligen is afgesloten en dat mijn richtingsgevoel ons totaal in de steek laat. En dat vermijden van stijging en daling is compleet onmogelijk. Eénrichting verkeer is erg populair hier, en ja dat geldt ook voor fietsers.

Uiteindelijk komen we aan en lopen we wat door de winkelstraatjes. Winkels die eigenlijk allemaal hetzelfde verkopen. Flesjes, jerrycans, armbandjes, beelden, rozenkransen en bedeltjes. Met overal de afbeelding van, juist, Maria erop.

We eten lunch en lummelen wat op de camping. Een hangbuik zwijn komt even op bezoek. Ook kippen en ganzen lopen hier vrij rond.

Rond 4 pakken we weer de fiets voor de processie van 5 uur. Ditmaal via de gewone weg met de nodige heuvels. De processie vindt blijkbaar plaats in de zaal van Pius X. Een enorm ondergronds complex dat ruimte biedt aan 25000(!) mensen. De processie is hier een dienst. Wel mooi om te zien. We hebben gezien wat we wilden zien en gaan naar de camping.

De laatste 500 meter voor de camping gaan super steil omhoog. Op het kleinste verzet komen we helemaal buiten adem aan. En dat is niet grappig.

Na een pizza bij de camper gaan we wederom, en nu te voet, naar de avondprocessie. Best wel indrukwekkend. Ik kan moeilijk schatten maar ik denk dat er zeker 3000 mensen achter een wit kruis en een met tl-verlichting verlichte Maria aan lopen, met een kaarsje in de hand. We bekijken het vanaf de balustrade van de kathedraal. Het is prachtig. Maar ik ben nu ook wel Lourdes-moe. Het is goed zo.

We zijn rond 10 weer op de camping. Morgen gaan we rijden. 375 kilometers noordwaarts.

Lourdes

Potdomme. Is het brood er nog niet. Nou ja, oké, het is een minuut voor 9. We hebben een reisdag van 450 kilometer en we willen een beetje op tijd weg.

Ik heb alles al ingepakt en we besluiten naar de parkeerplaats te rijden. Renate pikt het brood op. Ik doe het water en het toilet en dan eten we een croissantje.

Over het verschrikkelijke asfalt de camping af en dan zitten we al vrij snel op de autoroute. Op een bepaald moment lijkt het wel Zweden. Naaldbossen, eindeloze wegen en geen mens op de weg. Alleen bij Bordeaux is het even opletten geblazen en hebben we wat file.

Om 3 uur zijn we op de camping. We liggen letterlijk tegen de Pyreneeën aan. Voor ons de hoge toppen en achter ons het dal van Lourdes. 

We rusten even en wandelen met de hondjes. Ik kook en doe de afwas. Later op de avond is de processie en daar willen we een stukje van zien. Het heiligdom is een kilometer lopen van de camping maar wel een steile afdaling.

We vertrekken en lopen direct verkeerd. Als we nou gewoon op de weg blijven. Maar goed. We zijn er bij zonsondergang en dat maakt mooie plaatjes. Het is al flink druk. Op een maandag avond.

We kijken onze ogen uit. Renate maakt natuurlijk een rondje langs de grot waar Maria is verschenen en ik concentreer me op de foto’s. Ook voor een atheïst is dit een bijzondere plek, althans zo ervaar ik het.

Tijdens de processie wordt er op het centrale plein een dienst opgevoerd en wordt er gezongen. We steken een kaars aan en hebben beiden daar zo onze gedachten bij. Voor wie er weg is en voor wie er misschien nog komt. 

We lopen steil omhoog terug naar de camping en drinken een borrel. Het was weer een volle dag. Erg van genoten.

Saint Hilaire la Palude

De camping zorgt voor het brood. Ik zorg voor de koffie. Na het ontbijt stappen we snel op de fiets. Het schijnt een warme dag te worden. We fietsen ff naar de supermarkt die tot half 1 open is en daar komen we een bord tegen. Het is markt in het dorp vandaag.

We fietsen naar het dorpsplein en daar is inderdaad een markt. Met antiek, rommel en lokale producten. Het is er al druk. Bier, oliebollen, kaas, worst, groentes en hele mooie broden.

Het verenigingsleven heeft ook een tent met de onvermijdelijke loterij en andere kneuterige activiteiten. Op het plein staan 5 dames een yoga demonstratie te geven.

We fietsen naar de supermarkt voor inkopen en keren dan terug naar de camping. Er is hier ook niet zo heel veel in de buurt. Het is een moeras gebied met heel veel slootjes en onwaarschijnlijk slechte wegen. Alles is verzakt. Er zitten gaten in en er steken boomwortels uit. Het is echt niet te doen. Zelfs op de fiets is het een uitdaging.

We maken er een luie dag van. We bezoeken herhaaldelijk het zwembad omdat het bijzonder warm is. De teller gaat zeker over de 35 graden vandaag.

Morgen Lourdes. Een kleine 450 kilometer.

Niks

Niks, helemaal niks. We hoeven nu even helemaal niks meer. Geen oesters eten, geen landingsstranden, geen musea, geen kliffen. Het lijkt wel vakantie.

We rijden vandaag naar La Roche. Naar camping Le Lidon, midden in het groene Venetië. In Marais Poitevin. Het moeras van Poitevin.

Om er te komen heeft mijn vriend Google een vreselijke weg uitgezocht. 25 Kilometer erbarmelijk slecht asfalt met enorme drempels en gaten. Ik word er flink chagrijnig van. Het schiet niet op. Ook de beloofde supermarkten zijn er niet, of ze zijn dicht op deze Samedi.

Op de camping worden we hartelijk ontvangen en nadat zij mijn 3 jaar Havo Frans heeft afgekeurd gaan we verder in het Engels. Ik doe nog wel een poging maar de dame aan de receptie kan een glimlach niet onderdrukken. We zoeken een mooie plek uit aan het water (slootje) en dan doen we ons ding. Wandelen, luifel uit. Afwas. Eten en zitten.

Het internet is hier maatje 3G (echt waar) dus verwacht van ons niet te veel.

Maar dat draagt wel bij aan het niks. We hoeven ff niks.

Lekker.

Pointe Grouin

Ik zit al vroeg op de fiets. Grapje. Ik zit pas om 10 uur op de fiets naar de bakker. Voor een zuurdesem broodje dit keer, un petit Meuse. Ze snijden hem voor me.

Na het ontbijt vertrekken we naar Pointe Grouin, een kleine 6 kilometer ten noorden van de camping. We kijken uit over de zee met in de verte Mont Saint Michelle. Het is prachtig. De terugweg is heuvelachtig. Ik haat dat op de fiets.

Eenmaal op de camping hangen we wat. Renate gaat wandelen en ik doe de afwas. En dan gaan we toch echt nog een keer een paar oesters eten. Die platte hoeven voor mij niet. Die zijn te klein. De kraam van gisteren is te druk dus we proberen een andere. Eerst ff een wijntje scoren en dan betalen we een stuk minder dan gisteren. 10 euro voor 12 oesters. Gisteren was het 18. Dat klopt ook wel. Die platte oesters zijn veel duurder omdat ze veel langzamer groeien.

We zitten weer op de trappen en doen wat we moet doen. Genieten.

We maken een wandeling langs de boulevard en lopen dan naar de fiets die we dit keer boven hebben laten staan. Nog even langs de ambachtelijke slager voor echte paté en croute en dan naar de camping. We duiken nog lekker even in het zwembad en dan relaxen we een eind aan de dag.

Morgen naar Niort in het groene Venetië van Frankrijk. 330 kilometer. We zijn benieuwd.

Eindelijk

Ein-de-lijk! Pate en croute! Zo’n 40 kilometer voor de camping vinden we een Lidl (en een Action, triest) We doen ff wat boodschapjes voor de komende dagen. Beetje water, beetje wijn, beetje brood. En daar is de paté en croute. Paté in een dekentje van deeg. Lekker man.

Ik had de camping in Cancale gevraagd om een plekje voor ons te reserveren voor 2 nachtjes. Dat vonden ze niet nodig. Kom maar gewoon om 3 uur. We zijn er wel. Om 5 voor half 3 komen we aan en om half 3 gaan ze open. Dikke meevaller. Het is hier warm. De zon schijnt flink.

We krijgen plek 91. En dat is prima. De camping ligt aan de rand van Cancale. We eten een broodje en laten de hondjes er even uit. 

En dan is het grote moment daar. We fietsen naar het dorpje/stadje op zoek naar de oestermarkt. We dalen heel steil af naar de boulevard. De remmen gloeien aan de fiets. Een daar is het. Een plekje met 12 kraampjes en een wijnbarretje. Direct aan de oestergronden. We lopen even tussen de rekken met oesterzakken door die bij vloed onder water staan. We maken foto’s tussen de trekkers met aanhangers die de oesters oogsten. Het is eb.

Ik weet wat ik wil. Ik wil een bord met 4 creusses, 4 lange oesters en 4 platte oesters. En een stukje, achteraf volstrekt overbodige, citroen.

Ik verkeer in de veronderstelling dat we een fles wijn moeten kopen, en dat lijkt me een beetje veel voor ons 2. De wijn blijft dus achterwege. Achteraf was een glas ook mogelijk geweest.

Met de gewenste selectie lopen we naar de trappen aan het strand en genieten we, op advies van de oesterman, heel rustig van de 3 verschillende soorten. De creusse is vrij zout, die langen zijn waanzinnig. Bijna zoet met een soort gelei achtige vet bij het scharnier. De platten zijn zoals voorspeld een beetje nootachtig. En te klein. Die passen in een holle kies. De schelpen gooien we op het strand zoals hier gebruikelijk is.

Zie ons hier zitten. Dit is echt het summum van oesters eten. Direct uit zee. 3 heel verschillende smaken. Wat een feest. Ik hoef ze niet elke week maar eens in de zoveel tijd is dit zo’n geweldige traktatie. En dat in deze setting. Ik ben blij.

En dan moeten we terug naar de camper. De steile afdaling moet nu omhoog. We lopen. De beentjes zijn vrij snel zuur.

In de avond eten we tapas achtige hapjes. Die pate en croute met een augurkje. Kaas, olijven. Stukkie worst. Rillettes. En een goed glas wijn erbij.

Frankrijk is heel oke.

En die is er

En die is er. Een plek om dit dieper te beleven. Bij de begraafplaats van de Amerikaanse jongens. In Colleville sur Mer.

We reizen vandaag met de camper. De stoeltjes en de tafel en de afwas blijven op de plaats. De bus en de hondjes gaan mee. We hebben een plan en ook weer niet. Maar die smalle wegen en de toch wel grotere afstanden gaan niet lukken met de fiets.

We rijden eerst naar Colleville sur Mer. Daar is de begraafplaats voor de Amerikanen die Omaha Beach veroverden. We kijken een film in het bezoekerscentrum en bezoeken dan de grafvelden met 9000 kruizen. Dat komt wel even binnen. Het is een zeer indrukwekkende plek die ook nog eens goed weergeeft wat en wanneer het is gebeurt. 6 juni wordt hier in detail beschreven en uitgebeeld. 4000 lieten hun leven op die eerste dag, voor onze vrijheid

Dan rijden we naar Arromanche. Een plaatsje tussen Gold en Juno-beach. Hier is na de verovering van de stranden een gigantische haven aangelegd in niet minder dan 2 weken tijd. Daarvan zijn de resten nog te zien en te beleven. In zee liggen nog de pontons van toen. Mooi stadje met een groot modern museum. We eten een lekker belegd stokbrood en rijden dan naar de gedenkplek van de Engelse genie troepen die bij de aanleg van de haven een grote rol hebben gespeeld. Brugdelen en een monument. Het is prachtig.

Via Bayeux rijden we naar het Overlord Museum. Een museum dat zijn naam dankt aan Operatie Overlord. De invasie van D-day. Het is niet groot en stelt met name kleding en materieel tentoon. Zowel van de Duitsers als van de geallieerde kant. Het boeit me minder. Maar misschien heeft dat ook te maken met de vele indrukken van vandaag.

Be careful what you wish for….Je wilde Normandie en de stranden dieper beleven. Nou, gelukt! Het was een lange indrukwekkende dag. En dan moest ook de camper genavigeerd worden door de smalle straten van de dorpjes hier.

Gisteren sloot ik af met een grapje over Duitsers maar die zijn hier, als toeristen, werkelijk bijna in de meerderheid. Dat is toch bijzonder? Wat hopen die hier te vinden? Hoe beleven zij dat? Waarom?

We sluiten de dag af bij het restaurant op de camping. Heerlijke eten tegen een heel redelijke prijs. Morgen wachten de oesters in Cancale

Een nieuw avontuur van Dikkie Dik……….