Het zal ergens in de jaren 80 zijn geweest. Juli of augustus. Als het nog lang licht is in Zweden. Na een dag op pad te zijn geweest met onze ouders hebben we waarschijnlijk met de surfplank wat gespeeld. Of met de opblaasboten. Of vanaf de steiger wat staan vissen. We zijn met ons 5. Bas, Dianne, Henk-Jan, Wilco en ondergetekende. We wachten samen tot het wat donkerder wordt zodat we de golfbaan kunnen verkennen.
We lopen langs het water naar de plek waar al die witte balletjes liggen. Stiekem nemen we er een paar mee. De jongens die de ballen van de driving range rapen zien ons en roepen dat dat niet mag.
Jaren later doen onze kinderen precies hetzelfde. Ook zij komen trots met een aantal ballen terug naar de caravan.
Gisteren betaalden we 4,50 euro voor 30 ballen en slaan we ze zelf. Vandaag gaan we een rondje lopen. Helaas is de driving range dicht voor werkzaamheden. We kletsen even met de baandirecteur. Hij vraagt waar we vandaag komen en of Nederland zou winnen van Zweden op het WK. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet wist dat ze in dezelfde poule zitten. Met Japan! Hij vertelt dat ze wat problemen hebben met de greens en vertelt dat de winter goed was. Koud! Ook hier kan het 15 tot 20 graden vriezen in de winter. Ik dacht dat ik Veltanda kende.
We chippen en putten een half uurtje en dan is het 10 voor 11. Onze tee-time.
Ik zal de ronde kort samenvatten. We slaan allebei ruim boven onze handicap. Elke hole wordt verloren op de green. Behalve 1. Ik maak een put van zeker 6 meter. Waanzinnig gevoel is dat. Het afslaan gaat voor ons allebei mooi consistent. We pakken bij de eerste slag allebei ruim 100 meter. De holes zijn lang hier. Variëren van 350 tot 550 meter. We lopen ruim 6 kilometer. Ik verlies een bal die ik perfect land op de green, in 1 slag maar die rolt net iets te ver door en beland in het water.
Bij hole 9 ligt de green voor het clubhuis. Dan heb je publiek bij het putten. Helemaal ruk.
We doen 9 holes in totaal en laten de rest schieten. Ik heb nog steeds ruzie met mijn knieën en Renate kampt met een waarschijnlijke hernia. Mooi geweest zo.
We zijn allebei niet ontevreden over ons eerste rondje van het jaar. En bedenk ff dat het onze 4e of 5e volledige 9 holes is. We komen net kijken.
Morgen blijven we nog een dagje en dan gaan we de Hydrobanen spelen. Holes van maximaal 90 meter. Een korte oefenbaan. Goed voor ons spel en fijn om nog even in de sfeer te blijven. De mensen zijn hier allemaal zo behulpzaam en vriendelijk.
Daarna wacht Kopenhagen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten